op bezoek bij

Op bezoek in haar atelier

     

(door Christiaan Schutte, winter 2019-2020)

ZWOLLE – Rinske Ebbers-Salomons schildert eilanden. Van het Schotse, mystieke, Iona tot haar grote liefde Australië. Wie een ‘middagje eilandhoppen’ wil combineren met kunst en filosofie , is welkom in haar atelier in de Oude Ambachtsschool (DOAS).

Eerder was het werk van Rinske al te zien tijdens een open huis van DOAS. “Het leuke is dat er dan mensen komen die niet speciaal voor een bepaalde kunstenaar komen en soms je werk voor het eerst zien. Dat leidt tot heel spontane reacties.” Zelf exposeren vindt ze echter minstens zo leuk. Ze kan  honderduit over haar werk vertellen. Over het gebruik van notenpigment, haar intuïtieve stijl en haar inspiratiebronnen. “Ik begin met schilderen en weet vooraf niet waar het eindigt.”

Grenzeloos

Rinske omarmt graag het grenzeloze. Waar de fysieke contouren van een eiland, omringd door water, kraakhelder zijn, is het gevoel waar ze voor staan veel verreikender. Althans voor haar. “Dit jaar hoop ik weer naar Iona te gaan. Dit is een eiland voor de kust van Schotland met maar een paar inwoners en een eeuwenoude abdij. Het is een pelgrimsoord. Juist op deze desolate plek heb ik heel fraaie ontmoetingen gehad. Anders dan in de grote stad met al zijn voortdurende prikkels.”

Ook in Australië hoeft Rinske niet per sé de grote stad te zien. Sydney bijvoorbeeld is een geweldige stad, maar de bekende high-lights als het operagebouw en de brug zijn bij aankomst al geen verrassing meer. Op internet vind je meer details dan je in het echt kunt zien en de globalisering heeft veel cultuurverschillen weggepoetst. Grote steden zijn meer op elkaar gaan lijken. Het gaat er, zo weet ze, vooral om wie je ontmoet. “Op reis gaan is voor mij geen vakantie. Relaxen kan ik thuis wel. Ik wil nieuwe mensen leren kennen, verhalen verzamelen.”

Bosbranden Australië

Dat Australië momenteel wordt geteisterd door rampzalige branden doet haar pijn. Graag zou ze het continent weer eens bezoeken en zien hoe het met de mensen daar gaat. “In het algemeen zijn Australiërs flegmatiek. Ik was eens in een gemeenschap waar een cycloon had huisgehouden. De ramen waren uit de huizen geblazen en er was geen glas meer te krijgen. De bewoners hadden zoiets van ‘zodra het kan gaan we de boel weer herbouwen’.”

Indruk op Rinske maakte ook de vrouw die haar tien jaar geleden zei naar een kustplaats te verhuizen uit angst voor bosbranden. “’Dan kunnen we ten minste de zee in’, zei ze. Nu is het zo ver dat mensen de zee in moeten.”

Het brandende continent past voor velen in het plaatje van klimaatverandering. Uitgerekend de Aboriginals als oorspronkelijke inwoners van Australië waarschuwden voor de gevolgen van exploitatie van de aarde. Wie gaat wroeten in de aarde (lees op zoek gaat naar delfstoffen als uranium) zet volgens de Aboriginals de gezondheid van de mens op het spel, aldus Rinske.

Ze zegt het zonder al te veel pretenties. Haar schilderijen, de eilanden en haar vele andere werk, zijn geen politiek pamflet. Hooguit geïnspireerd door de actualiteit. Ze constateert dat we leven in een tijd van ongekende mogelijkheden om je te verbinden met de ander. De sociale media worden echter deels gekleurd door harde oordelen in der haast getikt, het denken in zwart en wit, dader en slachtoffer. De kunstenares: “De nuance is soms ver te zoeken. Met mijn kunst wil ik laten zien dat het leven niet zwartwit is.”

Maar dat hoef je allemaal niet te weten om van het werk van haar te genieten. “Het mooie is dat iedereen er wat anders in ziet. Dat jij in dat schilderij daar de kust van Noorwegen ziet, terwijl het voor mij een mens is geworden, maakt niets uit.”